سیدرضا ناصری‌نیک، عضو هیئت‌مدیره گروه مالی دایا، چشم‌انداز صنعت پتروشیمی در بازار سرمایه را بسیار مثبت ارزیابی کرد و گفت این صنعت با داشتن سهم حدود ۲۶ تا ۳۰ درصدی از ارزش کل بازار بورس و فرابورس، یکی از اثرگذارترین بخش‌ها در تعیین روند شاخص کل محسوب می‌شود. به گفته او، ماهیت صادرات‌محور پتروشیمی‌ها باعث شده این صنعت از افزایش نرخ ارز بیش از بسیاری از صنایع داخلی بهره‌مند شود و به همین دلیل، پتروشیمی‌ها اغلب به‌عنوان صنعتی دلاری و نوعی پوشش ریسک در برابر کاهش ارزش ریال شناخته می‌شوند.

ناصری‌نیک ادامه داد: در سال‌های اخیر، در دوره‌های رشد نرخ دلار آزاد و نیما، بخش قابل توجهی از بازدهی بازار سرمایه توسط نمادهای بزرگ شیمیایی و پتروشیمی تأمین شده است. وی تأکید کرد که سودآوری این صنعت به چند عامل کلیدی وابسته است؛ از جمله قیمت جهانی نفت و محصولات پتروشیمی، نرخ ارز، سیاست‌های دولت و شرکت ملی پتروشیمی، نرخ خوراک گاز و محدودیت‌های صادراتی یا فروش با نرخ‌های دستوری. هرگونه تغییر در این متغیرها می‌تواند حاشیه سود شرکت‌ها را تحت تأثیر قرار دهد.

از منظر سرمایه‌گذاری، ناصری‌نیک گفت: تحلیل‌های بازار نشان می‌دهد در شرایط ثبات نسبی نرخ ارز و قیمت‌های جهانی، پتروشیمی‌ها صنعتی با ریسک متوسط و بازدهی معقول هستند. اخیراً انتقال ارز صادراتی پتروشیمی‌ها به تابلو دوم مرکز مبادله ارز و طلا، امکان رشد بیشتر سرمایه‌گذاری در این صنعت را فراهم کرده است، هرچند کاهش قیمت جهانی محصولات و ریسک‌های بین‌المللی باید مدنظر سرمایه‌گذاران قرار گیرد.

وی بهترین روش ورود به این صنعت را سرمایه‌گذاری از طریق بازار سرمایه دانست و توضیح داد: این مسیر امکان مشارکت در صنایع بزرگ و سرمایه‌بر مانند پتروشیمی، فلزات و بانک‌ها را با مبالغ نسبتاً کوچک فراهم می‌کند و از نظر نقدشوندگی و سهولت معامله، مزیت بیشتری نسبت به سرمایه‌گذاری مستقیم در پروژه‌ها دارد. ساختار الکترونیک معاملات، تسویه متمرکز و نظارت نهادهای قانونی نیز ریسک تقلب و سوءاستفاده را کاهش می‌دهد. ابزارهایی مانند صندوق‌های بخشی و سبدگردانی، امکان تنوع‌بخشی و مدیریت حرفه‌ای دارایی‌ها را برای سرمایه‌گذاران خرد فراهم می‌کند و برای سرمایه‌گذاران نهادی، بازار سرمایه کانالی برای تأمین مالی، افزایش سرمایه و انتشار اوراق بدهی است.

او افزود: سرمایه‌گذاری در این صنعت همراه با ریسک است؛ از جمله نوسانات شاخص‌ها، ریسک نقدشوندگی، تغییرات مقرراتی و تحولات بین‌المللی. همچنین ریسک رفتاری سرمایه‌گذاران حقیقی که بدون استراتژی مشخص وارد بازار می‌شوند، می‌تواند زیان‌های سنگینی ایجاد کند. بنابراین استفاده از مشاوره حرفه‌ای، ابزارهای غیرمستقیم و رعایت اصول مدیریت ریسک اهمیت بالایی دارد.

ناصری‌نیک با اشاره به صندوق‌های بخشی پتروشیمی گفت: این صندوق‌ها معمولاً حداقل ۷۰ درصد از دارایی خود را به سهام شرکت‌های فعال در زنجیره پتروشیمی اختصاص می‌دهند و باقی‌مانده را در سهام سایر صنایع، اوراق با درآمد ثابت و ابزارهای نقدشونده نگهداری می‌کنند. این ترکیب باعث کاهش ریسک تک‌سهم‌بودن و دسترسی سرمایه‌گذاران به رشد کلی صنعت می‌شود. مدیریت حرفه‌ای صندوق نیز امکان رصد و اجرای بهینه سرمایه‌گذاری در نمادهای مختلف را فراهم می‌کند؛ کاری که برای سرمایه‌گذاران فردی از نظر زمان و دانش تحلیلی دشوار است.

وی همچنین خاطرنشان کرد: صندوق‌های قابل معامله (ETF) پتروشیمی، مزیت نقدشوندگی روزانه و شفافیت قیمت لحظه‌ای را دارند و مدیر صندوق می‌تواند روی نمادهای منتخب با طرح توسعه، حاشیه سود بالا یا سیاست تقسیم سود جذاب تمرکز کند تا بازدهی بالاتری از متوسط صنعت کسب شود. با این حال، ریسک سیستماتیک صنعت مانند افت قیمت جهانی، تغییر نرخ خوراک یا محدودیت صادرات همچنان وجود دارد، اما تنوع‌بخشی در صندوق‌ها می‌تواند ریسک غیرسیستماتیک را به‌طور قابل توجهی کاهش دهد.